JB OUDE ROCKER

Zo te zien zijn de wonderen de wereld nog niet uit..

 Ja ja zo zie je maar....

   Toch geen familie van Michael Jackson zeker ???

Ik ben eindelijk terug...

En zoals je ziet is de familie intussen uitgebreid!!

Hier te zien met de trotse Oma!!!

  En altijd dorst.....

Ook mijn kleinzoon Yentl is al 16 geworden, ik blijf diep in de kosten komen met al die verjaardagen! Er komen er volgende week nog aan!!

Hier is hij met zijn nieuwe helm aan (onherkenbaar) natuurlijk, maar hij is apetrots, nu nog zijn rijbewijs en hij is weg, zijn brommer staat al te draaien......

Mijn kleindochter 18 jaar geworden, om van te duizelen...

Proficiat Yaelle!!!!

Jade, het feestvarken, met Yaelle haar Vorm-Meter.

Later op de avond liep het al wat beter...

Als U op een doorregende winterdag, zoals er zoveel zijn, van verveling naar de TV kijkt en aan het zappen bent geslagen, zal je zeker in een of ander kookprogramma terecht komen. Bij sommigen is het ene gerecht al moeikijker dan het andere, met ingrediënten waarvan u nog nooit van gehoord of gezien hebt. Welnu, ik ben ook gebeten door die microbe, ik kook graag. Maar meer van die gemakkelijke, recht voor de raapse Vlaamse gerechten, met een flinke ui en een stuk spek erbij! De zondag als de kinderen en de kleinkinderen komen eten, zal ik ze bijna altijd een nieuw gerechtje voorzetten. Gewoonlijk heb ik dat dan eerst uitgeprobeerd op moeder de vrouw. Gisteren nog heb ik een slaatje samengesteld waarvan ze nu nog met verstomming is geslagen, moet ik meer doen! Maar altijd zegt ze dat het lekker is, ik heb zo mijn twijfels, ik denk dat ze blij is dat ik kook ze is gemakkelijk en wordt tevens bediend gelijk een koningin. Ik zelf ben maar een teenbijter hoor, ik peuzel maar een beetje, eet geen vlees enkel vis, niet dat ik vegetariër ben het zal wel aan mijn gebit liggen zeker. Tanden, ik heb er nu meer dan er ooit in mijn mond gezeten hebben. Maar mijn grootste genoegdoening krijg ik als ik zie dat het ze smaakt, daar heb ik plezier aan!

Soms zit ik klaar met pen en papier, om te noteren als er een goed sausje wordt gemaakt, of er iets is dat ik niet ken en die mij kan dienen. Zo kan ik van SOS Piet ook soms wat bijleren, ik ben altijd blij dat hij niet voor mijn deur staat, ik zou hem zeker niet binnen laten, mijn Vrouwke staan aflikken in mijn keuken, vergeet het maar! No way! De ene kok is beter, meer verfijnder dan de andere, maar één enkel iemand heeft mijn hart gestolen: “ Nigella”, kunt u het voorstellen, zo ’n meisje in mijn huis zeg, om vingers en duimen af te likken! De manier waarop zij zich beweegt, op mijn nieuwe breedbeeld TV, in haar keuken, het water komt mij al in de mond en ze heeft nog niet gezegd wat ze zal klaarmaken! Ik zit op het puntje van mijn stoel met mijn afstandsbediening in mijn handen, zo kan ik het beeld stilzetten of terugspoelen om zeker niets te missen van haar grote Kunst met grote K! Gracieus hoe zij alles met haar handen doet. Je moet eens zien hoe zij het eigeel van het wit scheidt. Ik zet het beeld stil als de dooier in haar hand ligt en het eiwit tussen haar ranke vingers glijdt, ik kijk naar het beeld, mijn gedachten vervagen en dwalen weg en ik laat alles begaan. Mijn gedachten zitten plots niet meer tussen potten en pannen maar helemaal ergens anders, waar het goed vertoeven is. Met een gelukzalige glimlach en gesloten ogen beleef ik alles mee van op de eerste rij…

Eensklaps schiet ik wakker door lawaai uit de keuken! Mijn vrouw roept “ de patatten, hebt u nu weer de aardappelen laten aanbranden, het is alle woensdagen hetzelfde waar zit jij met uw gedachten”! Tja, ze moest eens weten, ‘k zal maar beter zwijgen zeker…..

Soldaat,

Ik heb ook een NAVO-oefening meegemaakt, in de zomer heerlijk, mijn vriend en ik in onze jeep rond crossen achter de tanks, in de wondermooie natuur die Duitsland rijk is. Het was ook een soort kompetitie tussen de vier eskadrons, om zo weinig mogelijk tanks te hebben die in panne vielen. Als er bij mijn B-eskader geen pannes waren, werd ik op de handen gedragen van mijn Officieren, ik mocht dan al een keer iets meer doen dan de anderen. Als de tanks moesten tanken, wat meer dan een halve dag duurde, lag ik te luieren in de zon. We hadden ook zo een ijzeren doos gekregen. Een “ 5 in one “ noemden ze dat, daar zat van alles in soldatenkoekjes, thee, koffiepoeder en melkpoeder, doosjes vlees en vis, een mini vuurtje voor te koken, soep en snoep al wat ze er in konden krijgen. Wij aten die middag gans die doos op! Nu weet ik wat die 5 betekende op de doos, het was een overleving doos met voedsel voor vijf dagen. De dagen erna was het vasten geblazen hoor, en trachten iets eetbaars te vinden bij de boeren. Ik wist niet dat rouwe aardappelen en bieten, met een rouw ei, zo aangenaam konden smaken.

Toch ontbrak er nog iets aan mijn soldatenleven, ik kreeg immers geen brieven, geen liefdesbrieven, ik had geen lief! Daar moest dringend wat aan gedaan worden als ik nog eens in verlof kwam!

Wie kent er onze werkmakker Nöel en zijn vrouwke nog?

Hij is nog geen haar veranderd!

Zij genieten ervan....

Aan alle bezoekers van mijn blogje de aller beste wensen voor 2008 !!

Zalig Kerstfeest!

Gelukkig Nieuwjaar!

Lydia, Jules en Lemke!!! 

Mijn carrière als rocker.

Nu Paris Hilton en Britney Spears terug het rechte pad bewandelen met enkele ontbrekende kledingstukken, misschien doen ze dit om hun evenwicht te behouden, heeft de roddelpers zijn tanden nu vastgezet in Kurt Cobain. U kent hem wel, hij is bekend geworden als zanger van Nirvana en met zijn zweetvoeten " Smells Like Teen Spirit."

"De laatste dagen van Kurt Cobain" is de titel van een nieuw boek en film die de sensatie pers uitbrengt. De media moet zich toch ergens in vastbijten, ze moeten verkoopcijfers halen, maar het zal mij een worst wezen! Ter info zal ik zal jullie eens vertellen over de eerste dagen van een echte Vlaamse Rocker!

Vijftien jaar was ik toen ik mijn eerste gitaar kreeg (een akoestische jazz-gitaar), van mijn oom Julien en vanaf dan was er natuurlijk geen houden meer aan. Ik rockte de pannen van het dak met "Kom van dat dak af", dit was toen een enorme hit. Elvis was mijn idool, in de school (V.T.I. Waregem) waren nog enkelen met een muziekinstrument en al vlug was een nieuwe band geboren: de "Lochting Brothers" genaamd! Mijn vingertoppen werden tot bloedens toe geteisterd. In de plaatselijke muziekwinkel vlogen de partituren de deur uit. We repeteerden bij mij thuis, in ‘t kot boven en vlak naast het duivenkot van mijn vader zaliger. Zijn duiven hebben nooit meer prijzen gevlogen! Verderop in de straat huisde er nog een orkest dat, zoals het toen de mode was, trouwfeesten speelden. Wanneer we dezelfde tijd repeteerden was ‘t nogal ‘t een en ‘t ander in ons straatje! En toch bakten wij er niet veel van, we moesten het anders aanpakken. De muziekschool, dat was de oplossing! Dat was natuurlijk wat anders, een jaar notenleer, ‘t was niet te doen. We moesten zo snel mogelijk beroemd worden! Een zangwedstrijd, dat was het! Met een paar nieuwe vrienden schreven we ons in voor een Radio-crohet (dat noemde toen zo denk ik) in Anzegem. We repeteerden één nummer, het moest perfect worden! Dan kwam de grote dag! Gitaar op de rug gebonden en met mijn fietsje naar Anzegem. Daar aangekomen, was het een en ander gebeurt, sommige hadden hun kat gestuurd! Met de mensen die we nog hadden konden we ons beste, en tevens het enige nummer dat we kenden, niet brengen. Dus grote paniek, nee nog veel erger! Achter de coulissen werd er een nieuw nummer ingestudeerd, ik bakte er niks van! Maar de show must be goin on! Ne lap drop. Het podium opgeklommen en ik zie het nog voor mij, de lichten, de zaal. Ik hield mij op de achtergrond en besefte niet dat er zoveel water in mijn hoofd zat, het stroomde eruit. Enkele van ons konden het liedje afhaspelen en het kon er nog door, maar ik raakte mijn snaren niet! Dit was mijn allereerste en tevens ook mijn laatste optreden geweest dus...........zangcarrière over! De volgende jaren gebeurde er muzikaal bitter weinig, ik studeerde af, werkte een beetje en speelde een jaar soldaatje. Ik werd verliefd tot over mijn oren op mijn Lydiaatje en trouwde met haar!

Nu, ik zing nog altijd, maar nu wel een toontje lager!

Het indrukwekkende podium van Motörhead tijdens het nummer "Bomber"!

Het helverlichte vliegtuig daalt neer tot enkele meters boven hun hoofd!

Onvoorstelbaar!!

Steenkool.

Kleine landwegen verdwijnen zegt men, juist, maar dat is niet moeilijk om te begrijpen. Iedere keer de landbouwer zijn veld omploegt neemt hij enkele centimeters méér van het nu al zo kleine pad af. Want een boer kan elke meter grond gebruiken en hij heeft het ook lastig om al zijn facturen te betalen iedere maand. Wij ook, hoor ik u zeggen. Ja, maar wij hebben, als onze dagtaak erop zit, gedaan en kunnen we gaan rusten! Wel, een landbouwer heeft nooit gedaan. Als u hem ziet staan, leunend op zijn spade en kijkend naar zijn land, dan staat hij daar niet om uit te rusten, maar om na te denken.

‘Mijn wortelen dit jaar daar, mijn aardappelen daar juist achter en mijn spruitjes naast mijn raapjes,' dat allemaal om zijn grond een beetje te ontlasten. Om niet altijd dezelfde vruchten te moeten opbrengen op hetzelfde stuk land. Wanneer het paadje, waarover ik het daarjuist had, niet veel meer gebruikt wordt je ziet dat aan de graskanten langs het platgereden middenstuk- dan zal de landbouwer het zeker gezien hebben en volgend jaar zal het verdwenen zijn, omgeploegd!

Vroeger waren er veel meer van die kleine paden, dat kwam omdat men zich nog geen auto kon veroorloven. De verplaatsingen gebeurden te voet of met de fiets dus men maakte, om de afstand te verkorten, een pad tussen de akkers en weiden. De Zoutbeke of een ander opstakel of greppel werd gewoon overspannen met enkele betonplaten. Het bruggetje kreeg dan meestal nog een naam ook, zoals het Boterplankske, dat trouwens nog altijd bestaat. Het wordt zelfs nog gebruikt, meestal door kinderen die naar school fietsen. Het is bovendien nog veiliger dan langs de grote wegen ook!

Gewoon niet meer te doen met al dat verkeer! Nu de brandstofprijzen de pan uitswingen, zullen er velen moeten teruggrijpen naar de fiets en zo terug de kleine paden leren te gebruiken. Zoals men nu ook terug de oude kolenkachels opvist, de gasolie kost immers stukken van mensen! Zo zullen er ook velen het zwarte goud opnieuw ontdekken! Steenkool, gezellige warmte, ze brachten wel wat meer stof en werk met zich mee. Steenkool, recht uit de buik van moeder aarde en na gebruik gingen ze er ook terug in. Na opgebrand te zijn werden de assen uitgestrooid in de waterplassen op de paadjes achter ons huis. Zo zagen die er op de duur zwart uit en werden ze terecht assewegels genoemd. Maar voordat men de as uitstrooide werd ze eerst nog gezift met een sebieldebak, zoals men dat ding noemde. Zo kon men al de grote stukken sintels en houtskool die niet volledig waren opgebrand, er uithalen en terug bij de kolen doen. Niets mocht verloren gaan, alles moest opgebruikt worden!

Ik ben benieuwd, zal men werkelijk terugkeren naar die oude tijden, of zal er een nieuwe soort brandstof opduiken!

PS. Met die sebieldebak daar ging ik stekelbaarsjes mee vangen in jawel de Zoutbeke!!

Het zwarte goud! 

Arne, mijn kleinzoon, maakt zich klaar voor zijn eerste jumping die hij ten andere foutloos afmaakt!

Hij krijgt hier nog vlug enkele wijze raadgevingen mee van zijn vader Amaat!

En nu aan het werk...

Mooi zo, bijna gedaan!!

 

Afgelopen!

       Proficiat!!

Toen de eerste rimpels kwamen was ik in paniek,
ik liet mijn face toen liften in een prijzige kliniek.
Nou, mijn man vond het fantastisch,
mijn gezicht was weer elastisch.
Niks geen rimpels, niks geen vouwen,
net zo glad als bij ons trouwen.
Tot mijn vriend zei "het is misschien gek...
maar jouw kop past niet meer bij je nek".
Ach, een kleine ingreep, ze trekken dit dus strak
en geven hier een sneetje, anders krijg je dáár een zak.
Nou mijn man was heel tevreden
over wat ze met me deden,
De chirurg zat met mijn borsten in z'n maag
want nu zaten die volgens hem veel te laag.
Toen ze waren opgehesen, leken ze een beetje klein,
maar met siliconenvulling mochten ze er best weer zijn.
Nou ik zag mijn man ontvlammen,
want ik had dus zùlke prammen.
Toen op een avond na het vrijen,
keek hij peinzend naar mijn dijen.
En al had ie geen duidelijke kritiek
ik ging toch weer terug naar de kliniek.
Ik had trouwens ook een buikje, dus na enig overleg
liet ik dat meteen ontvetten, ze zuigen dat in no-time weg.
Om tegelijkertijd mijn billen
minstens zóóó'n stuk op te tillen.
Ik was op ieder feestje weer in tel
maar zat wel héél strak in mijn vel.
Mijn man was niet meer zo op zijn gemak,
want op straat riepen jongens "ga je lekker ouwe zak".
Nou toen kocht ie een toupetje
en een veel te strak korsetje.
Hij ging wandelen en trimmen
en in het fitnesscentrum gymmen.
En maandenlang volgde hij een rigoureus dieet,
tot hij zonder reden in de sauna overleed!
Daar stond ik op het kerkhof mooi te wezen aan het graf,
maar nu hij erin lag was de aardigheid eraf.
Nu laat ik de kwabben zwellen
en ik zal u wat vertellen...
Dames laat je niet verlakken,
laat de boel toch rustig zakken.
Met gladgestreken nekken
valt het leven niet te rekken!
Koester buik en onderkinnen,
echte schoonheid zit vanbinnen!

(dichter onbekend)

Wie is dat fuifnummer?

Yaelle natuurlijk, van wie heeft ze dat geleerd....

Ik kan het al denken...

Muziek, mijn leven is ervan doorspekt en heeft bijna alles beïnvloed in mijn dagelijkse doen en laten. Vroeger was een leuk deuntje dat ik hoorde in de morgen genoeg om het een hele dag te neuriën. Een bluesnummertje of een stevig rockertje, het was allemaal eender en ik stond er niet bij stil, als het maar goed in de oren klonk. Maar door de jaren heen ben ik dat anders gaan beoordelen, er moet iets meer zijn dan een paar leuke rifjes. Ik luister meer naar de tekst ik wil weten wat ze te vertellen hebben, welke boodschap ze willen doorgeven! We naderen stilaan de dodenmaand (november) en ik denk terug aan een ballade die de naam "1916" kreeg.

"16 Jaar en we waren allen vrijwillig in een vreemd land - met God aan onze zijde en een geweer in ons hand marcheerden wij met duizenden schouder aan schouder in de modder - vol goede moed, maar wij waren enkel kanonnenvoer...." Ik ga hier niet het ganse lied vertalen, maar de boodschap is duidelijk, het gaat hier over de grote oorlog!

De eerste wereldoorlog, waar meer dan negen miljoen militairen en burgers de dood vonden. Slechts één derde stierf onder vijandig vuur, het dubbele kwam om door ziekte en ontbering. Het was een oorlog die nog nooit zo erg was geweest als alle andere oorlogen. Een zeer gruwelijke oorlog die altijd zo vermeld zal blijven staan in de geschiedenisboeken. Met honderdduizenden zaten ze opeengepakt in een smalle strook in de Westhoek, waar jaren lang is gestreden voor enkele meters zwartgeblakerde grond. Waar de stank niet te harden was vanwege rottende lijken en menselijke uitwerpsels! Wanneer er een aanval geblazen was, hadden ze zelfs niet genoeg kogels om iedereen er één te geven! Sommigen prevelden luidop hun gebeden wanneer ze bevend hun bajonet op het geweer schroefden. Anderen weenden en riepen om hun moeder, waar ze geen gehoor van kregen! Wanneer ze roepend en tierend, om de vijand schrik aan te jagen, ten aanval trokken, hadden de meeste zelf al van de angst in hun broek geplast. Hun verstand stond op nul en ze hadden geen enkele controle meer over hun lichaam. Ze hoopten enkel tegen een verlossende kogel aan te lopen waarvan ze het schot zelf niet meer hoorden... Die jongens mogen NOOIT vergeten worden! We moeten het aan onze kinderen en kleinkinderen verder vertellen, zodat het NOOIT meer zal gebeuren!

Terug naar het bijna ongekend liedje, het is van de hand van de in Engeland geboren zoon van een Dominee: Lemmy Kilmister. Hij is de leadzanger en bassist van de luidste rockband in dit aardse dal: Motörhead!!

 Enkele Prentjes uit de tent...

 Op het feest van het...

       40 Jarig huwelijk van Lydia & Jules

Woensdag een gewone dag zoals alle andere, maar rond de middag neemt de spanning toe! De kleinkinderen komen eten na de school, met zijn drieën vandaag. Soms zijn ze met vier en je mag gerust zijn, ze komen graag, want aan Oma's kookkunst twijfelt niemand! In de namiddag blijven ze dan spelen, na hun huiswerk te hebben afgewerkt natuurlijk. De jongens spelen dan zeker en vast cowboy en indiaantje. De kleinste van de jongens speelt het allebei en noemt het dan ook " cowboyaantje "! Nochtans met revolvers en geweren spelen heb ik niet graag. Al is het ook maar speelgoed, je ziet al genoeg wapens op de nieuwsuitzendingen op TV! Maar ja, ik speelde toch ook zo graag een halve eeuw geleden met wapens. Toen nog met zelf gemaakte houten zwaarden en daarmee op elkanders hoofd timmeren. Jongens was dat plezant zeg!

De meisjes hebben andere dingen te doen. De oudste is dol op koken en bakken, taarten of koeken het is allemaal eender als er maar met deeg gesmotst kan worden. De keuken ziet er dan uit alsof er een bom is omploft, maar dat is dan meer om Oma bezig te houden. Hun ouders zitten dan rustig op hun werk, dat moet zalig zijn. Zelf weet ik dan niet meer waar gekropen voor een beetje rust te vinden! Dus klim ik spreekwoordelijk op de pen, nu de pc natuurlijk. De jongste ziet en hoort alles, een echte vink, zoals ze vroeger zeiden. Als ik aan het surfen ben en per toeval op een paar van die mooie, schaars geklede meiden stoot, dan heeft ze het zeker gezien en gaat ze tegen Oma zeggen dat Opa weer naar de blote madammen aan het kijken is! Oma glimlacht dan even, want zij weet dat er in het haar zo bekende lichaam van Opa, bepaalde hormonen aan het opborrelen zijn. Dan werpt zij een blik op de kalender, waarop veel in het rood aangekruiste dagen vermeld staan die enkel zij en Joost de inhoud van weten, en mompelt dan " het zal nog voor deze week zijn "!

Ik ben dringend aan een borrel toe, ik denk bij mezelf: wat zal ik nu eens drinken, een portooke of iets straffers? Ik kies voor het laatste en neem een pure malt whisky! Opeens moet ik terug aan water denken, het is een schande om ijsblokken in de whisky te gooien. Whisky die meer dan 40 jaar gerijpt is in houten vaten om al die prachtige aroma's te verkrijgen en wij doen er een scheut water bij? Schandalig is dat! Het woord "On the rocks " komt uit vroegere tijden. Wanneer men vroeger de alcohol wilde koelen, deed men daar geen ijsblokken bij. Dat product bestond toen nog niet, dus deed men daar echte rotsen in. Keien die men uit ijskoude bergriviertjes opraapte en zo bij de drank voegde. Deze bleef zo uren koud en taste de goddelijke drank niet aan! Zo zie je maar, die oude besnorde rakkers in hun kilt waren nog zo dom niet! Daar was ik nu dringend aan toe, maar bij gebrek aan ijskoude keien heb ik er toch maar een ijsblok ingekieperd! Gezondheid!!

40 Jaar getrouwd, en mijn lief vrouwke bediend mij nog steeds...

Water, het noodzakelijke vocht. Zonder is er geen leven mogelijk, maar dat weten wij nu stilaan wel allemaal. Toch ga ik iets vertellen waar men vroeger niet bij stilstond. Wist U dat er steden in Engeland zijn waar meer water en kanalen zijn dan in Venetië! De kanalen doorkruisen heel het land en overal met vissen bevolkt. Het is dan ook een waar paradijs voor vissers. Vroeger waren er rond de kastelen en abdijen slotgrachten, dat was om beter de vijand te bestrijden en het hem moeilijker te maken binnen te komen. U denkt nu, dat weet toch iedereen. Mis hoor, want de grootste reden was voedsel te hebben voor in slechte tijden. In de tijd van de rode ridder en zijn kornuiten, werd er niet zoveel meer gevochten voor hobby of zo. De levensstandaard was erg laag. Ziekten en andere plagen teisterden het land, voedsel was er schaars, zéér schaars! De slotgrachten zaten vol met grote karpers en vette zeelten, dat was natuurlijk lekker en vooral vers voedsel voor de bewoners van het kasteel. In de steden aten ze ook vis, zeevis, gepekelde kabeljauw en haring. De enige manier om de vis te bewaren was hem van op de boot in te pekelen. Het was zeker geen pretje voor de kinderen om alle dagen droge pekelharing af te knagen, als ze er al een hadden kunnen te pakken krijgen! Als op het kasteel alles naar wens verliep, gingen ze vissen in een van de vele rivieren. De vis werd meegenomen en in de slotgracht bijgezet, om zo later bij een slechte oogst een reserve te hebben. Het was een luxe uw kasteel te hebben langs een rivier, dat had zo zijn voordelen. Ze groeven een kanaaltje naar de slotgracht en lieten er de rivier doorlopen, die ze dan konden afsluiten of openen om te vis zo op te rapen. Zo kregen ze met dat stromende water ook nog zalm en forellen op het menu! De meeste plaatsten nog een watermolen en konden zo hun brood zelf maken. Op het einde lieten ze het water van de rivier ook door de latrines lopen en alles was weg! In de achttiende eeuw visten ze reeds met een vliegenhengel met de nu nog gekende reel! Dat was vroeg hoor ik U zeggen, maar nee, er zijn Chinese vazen gevonden van ten tijde van de Ming dynastie (1368-1505) waarop reeds zo’n hengel staat op afgebeeld, met molentje en al! Normaal gezien zou ik nu over het water iets vertellen, maar de een of andere hersenkronkel zegt mij dat het maar een saaie bedoening is. Dus roep ik maar mijn vrouwtje en geef haar de spade. Beleefd als ik ben, vraag ik haar om in de tuin vlug enkele vette pieren te zoeken. Ik ga vissen morgen!

Bezoek van twee motards..

Cafébazen, dat is me ook een soort apart. Veel zijn er niet meer, zouden ze aan het uitsterven zijn? Ik denk het niet, er zullen er altijd zijn die uit het goede hout gesneden zijn. Zo van die echte mensenkenners en vertellers uit de volkscafé’s. Het zijn die drankhuisjes die aan het verdwijnen zijn in deze gejaagde tijd! Vroeger was er een cafébaas, het was een streling voor het oog als je hem zijn pintje zag drinken. Een man met het bekende bier buikje, de pet een beetje scheef op zijn rood gekleurde kop, (die soms al naar het paars neigde.) Wanneer die man enkele minuten met u praatte geloofde u alles wat hij uit zijn duim zoog. Zoals een Italiaan dat kan, met een lichaamstaal en handbewegingen om alles dik in de verf te zetten, kon hij iedereen in de ban houden en in zijn café. Nu word u bediend door een man of een vrouw, met zo een blauw schortje aan, die u de pint bier of de koffie op de tafel zet, vergezeld met een ticketje waarop een uitvoerige beschrijving van uw drank, soms in meerdere talen, en de prijs er op. Met een enorme portefeuille in de hand blijft hij dan wachten tot u betaald! Vroeger stond u op den “boek” en bij het verlaten van de afspanning betaalde u alles, een echte waard was te vertouwen!

Als ik nu in mijn stamcafé de situatie zit in te schatten, ik kan er uren zitten, kan ik de uitbater zo doorzien. Ik ken hem langzaamaan door en door. Om 10 h drinkt hij steevast zijn eerste pilsje, eerst kijkt hij naar mij dan naar de klok en zegt santé naar mij. Het mooiste is dat hij die pint op mijn rekening zet! Soms is hij een half uur te vroeg, dan excuseert hij zich met de woorden dat hij vroeger is opgestaan vandaag. Dat ik die pint moet betalen kan mij niks schelen want tegen dat ik vertrek heb ik er al twee terug gekregen! Zo heeft hij het ook moeilijk met mensen die het toilet gebruiken zonder iets te drinken. Hij zegt niks, maar ik zie dat hij het moeilijk heeft om te zwijgen. Iemand die binnenwipten een pakje sigaretten vraagt, krijgt te horen dat de sigarettenwinkel om de hoek van de straat ligt. Iemand die vraagt om een affiche te mogen uithangen mag dat, maar als hij geen consumptie gebruikt heeft zal ze daar geen twee minuten hangen, ze zal in de papiermand beland zijn. Iemand die vlug binnenwipt om geld te wisselen voor in de parkeerautomaat te stoppen, krijgt te horen dat hij zich in een drankgelegenheid bevindt en dat alle geldtransacties in de bank dienen te gebeuren. En toch gebeurde er gisteren iets anders. Buiten, recht tegenover het café, parkeerde een grote hitzwarte BMW. Zo enen hadden we nog nooit gezien, wij konden het type niet thuiswijzen van die machine. Heel zeker wist ik dat de inschrijvingstaks meer was dan mijn volkswagentje. En dan gebeurde het, de meid die uit die wagen stapte, ronduit adembenemend! Ze had van die lange benen en ze waren zo bloot dat het feest was! Zo stapte ze naar het café toe, met haar ellenlange mooie benen op de hoogste naaldhakken die er in de handel waren. Wij zaten we allemaal met ons mond open, je hoorde enkel de klok en haar hoge hakken tikken! Binnen gekomen vroeg ze aan de waard om 2 € te wisselen voor parkeergeld. De cafébaas stond in zijn toog, altijd iets hoger dan diegene die er voorstond. Zijn ogen rolden bijna uit zijn kassen, ze had een wonderbra aan die de man in verwarring brachten. Kleine zweetdruppels verschenen op zijn voorhoofd toen hij nog eens vroeg wat ze wilde hebben. Dit deed hij om wat langer van het uitzicht te kunnen genieten. Wat voorspelbaar was, gebeurde. Hij stotterde als een klein kind die betrapt was. Zonder morren gaf hij de vrouw 1€ en zei :  “llalaat mmaar zzitten madameke”!!

Plots moest ik aan God de Vader denken, is hij blind of wat? Hij moest méér zo ’n schepsels gemaakt hebben! Vééél méér!!

Mooi,de liefde kan toch zo mooi zijn, hier zijn woorden overbodig!

Mijn vriend.

Vrienden, je hebt er veel, teveel of u hebt er geen enkele. Maar echte vrienden, dat is een ander paar mauwen! Als u het geluk hebt er zo één te hebben, dan kunt u die nooit meer verliezen, die is er voor het leven! Zo heb ik er één, we zijn altijd samen. Wanneer u de een ziet, dan ziet u de andere, bij manier van spreken.

Op een dag toen ik het terras van mijn stamkroeg betrad, hoorde ik door de luidsprekers “On A Hot Summer Night“ een liedje van Meat Loaf (Bat Out of Hell). Heel toepasselijk want het was snikheet pff… en toch was het pas 11h. in de voormiddag. Reeds 30° en de zon leek wel een demon. We haasten ons naar binnen, in de koelte vertoeven was gezonder. Zoals gewoonlijk gaan we zitten aan de grote ronde tafel, die ze in Duitsland steevast de stammtichs zouden noemen. In mijn stamcafé zaten we nooit alleen, iedereen kende iedereen. Een gezellig sfeertje en een goede pint bier, meer hoeft dat niet te zijn! De tong hing uit onze bek van de hitte, dus die eerste pint was in een oogwenk binnengegoten. Terwijl ik met de rug van mijn hand het schuim van mijn mond veegde bestelde ik er nog een! Nu konden we pas beginnen praten over koetjes en kalfjes, de voetbal of velokoerse. Voor mij was het allemaal eender, beter dat dan kwaadspreken van de mensen. Mijn vriend zat er nogal rustig bij vandaag, hoewel als het hem niet aanstond, hij nogal nukkig kon doen. Hij was koppig van aard en deed graag zijn goesting. Wanneer ik met de auto reed wilde hij altijd op zijn zelfde plaats zitten en deed hij ook nooit zelf een deur open. Maar ja, van een goede vriend kan men soms wat meer verdragen, of niet soms? Maar vandaag stond er wat te gebeuren, hij moest een spuitje halen. Neen geen euthanasie, gewoon een preventie prikje tegen het een of ander kwaaltje of zo. Daarom vertrokken we wat vroeger dan gewoonlijk. Buitengekomen, terug onder die brandende zon, haasten we ons naar de auto. Aan de laatste terrastafel gekomen zag ik mijn vriend zijn oogjes tintelen en wanneer hij in het voorbijgaan zijn rechterpoot omhoog bewoog, wist ik hoe laat het was. Hij plaste tegen de tafelpoot en ik zei: “Lemke kom.“ Ik trok zachtjes aan zijn leiband, want de afspraak met de dierenarts wachte.

Ik ben in de herfst van mijn leven aangekomen, het is over en uit met werken. Nu kan ik genieten van het leven, zoals de mensen zeggen. Het kan toch niet waar zijn zeker! Mijn handen zijn niet vereelt zoals bij velen die hun leven lang noest gewerkt hebben. Ik werkte meer met getallen en zo, met pen en papier. Enkel herinneringen, goede en minder goede, resten er me nog. Hoewel ik geen pilaarbijter ben geweest, was ik ooit eens misdienaar. In die tijd was alles nog in het Latijns en wij kenden dat allemaal glad vanbuiten. Ik vraag me nu af hoe we dat allemaal voor mekaar kregen! Zeulen met een zwaar boek van de ene kant naar de andere kant van het altaar; wijn en het water in de kelk gieten, en het moeilijke was dat alles moest afgemeten zijn. De wijn was gemakkelijk, alles mocht erin. Maar het water dat was een ander paar mouwen, een druppeltje was genoeg. Het gebeurde wel eens dat ik een flinke scheut water in de kelk goot, maar de blik die je toen kreeg van de priester ging door merg en been! Zo hadden wij ook het paasfeest, wij moesten dan het hele dorp aflopen met een mandje om eieren op te halen. De vrome mensen in ons dorp gaven iets, soms snoep, eieren of enkele centen! Het beste snoepgoed aten we onmiddellijk op, het was te zwaar om de ganse dag mee rond te zeulen. De kleine centen legden we in het mandje, de briefjes staken we direct in onze zak bij onze knikkers en bikkels, zo konden ze niet uit onze zakken verdwijnen. Later, toen alles verdeeld werd in de sacristie, bleek dat er bij ons nooit briefgeld bij was. Naar de pastoor toe verklaarden wij dat het kwam doordat we altijd de armste kant van het dorp kregen!

Zo, wat ik eigenlijk wilde zeggen is: als de moslimvrouwen nu een hoofddoek of een bandana dragen. Een slip of een string of helemaal niks onder hun tabbaard hebben, het kan mij geen barst schelen! Maar van mijn eieren moeten ze afblijven!! Onze paaseieren natuurlijk!

Zo een weekendje doorbrengen in de champagnestreek, is altijd mooi meegenomen...

  De kok, op mijn laatste tuinfeest, had dezelfde nobele trekken zoals die Zweed die vroeger meespeelde in een bekende TV serie, hoe noemde dat nu weer...

   Marthe, de jongste Bohez, reeds in de karnaval sfeer!